Þegar við félagarnir lögðum af stað 13 ágúst 2008 út á Keflavíkurflugvöll vissum við lítið út í hvað við værum að fara. Við vissum einungis að við værum á leiðinni til Sönderborg í íþróttalýðháskóla. Við vorum þó aðeins búinir að heyra góða umfjöllun um skólann og sjá nokkrar myndir en það var allt of sumt. Þá má með sannindum segja að við höfum verið orðnir talsvert spenntir að sjá hvernig þetta liti út hérna úti, hitta svona stórann hóp af nýju fólki, hvernig herbergisfélaginn yrði og hvernig skólinn væri. Við lenntum í Kaupmannahöfn um hádegið og tókum svo lest suður til Sönderborg sem tekur rétt um 4 klst og vorum kominn hingað síðdegis þann 13 ágúst.
Það var sannarlega skrítið að koma inn í skólann í fyrstu þar sem að það fyrsta sem við gerðum var að fara inn í íþróttasalinn og áttum við að dansa við mismunandi dansfélaga og svo var sungið þar á eftir. Þetta var jú vissulega góð leið til að kynnast krökkunum fljótt. Það kom okkur strax á óvart hversu margir íslendingar voru í hópnum og héldum við okkur í fyrstu mikið saman enda er það eðlilegt að maður haldi sig með sínu fólki svona til að byrja með. Eins lítil og eyjan okkar er nú þá vorum við íslendingarnir fljótir að finna einhversskonar tengingu okkar á milli, hverjir þekktu hvern o.s.frv eins og gengur og gerist þegar íslendingar koma saman.
Fyrstu vikunna hér í skólanum vorum við í allskonar prógrammi og leikjum til að tengjast og kynnast betur, íslendingarnir héldu sig að mestu saman í matarhléum og kvöldvökunum en við vorum flest fljót að læra að fljúga og kynnast nýju fólki. Danirnir voru og hafa verið mjög þolinmæðir við okkur þegar við reynum að spreyta okkur í dönskunni. Kennararnir tala alltaf dönsku en oftast í byrjun var einn dani í hverjum hóp, nokkursskonar “personal translation friend” eins og danirnir kalla það sem þýddi fyrir okkur sem vorum ekki vel að okkur kominn í dönskunni. Ég held að við séum öll sammála um það að grunnurinn af dönskunni hafi komið fljótt og í dag skiljum við flest fyrirmæli kennaranna en þó er allt í lagi að spyrja ef við skiljum ekki.
Í skólanum þessa önn eru um 16 íslendingar, 10 grænlendingar, 4 færeyingar, 3 ungverjar og ein stelpa frá Kanada og restin eru danir en heildarfjöldi nemenda er um 120 talsins. Helgarnar hérna eru fríhelgar og þá fara margir danir heim, en fyrir okkur og þá sem eftir eru er alltaf hver gangur með svokölluð þemapartý en þá er settur upp bar í skólanum og allir klæðast upp fyrir það þema sem í gangi er hverju sinni.
Dæmi um þemaparty sem hér hafa verið haldið eru superhero-þema, barna-þema, hryllings-þema, survivor-þema og ibiza-þema svo fátt eitt sé nefnt. Þessi party hafa öll verið mjög skemmtileg og staðið undir væntingum. Þeir sem hafa búið á heimavist vita það og skilja að þar skiptir miklu máli að vinna saman og lifa í sátt við nágrannann, það hefur gengið vel fram að þessu og ef einn fuglinn missir vænghaf hjálpa hinir honum. Við hjálpumst öll við að þrífa okkar ganga og klósett og gengur það alltaf eins og í sögu og einungis þurfum við að hjálpa dömunum niðri í eldhúsi að gera ýmist morgunmat eða kvöldmat klárann og vaska svo upp eftir okkur en það skiptist niður á 4 ganga sem hér eru svo hver og einn þarf ekki að sjá um það oft.
Eftirfarandi eru þær tvær vikur sem okkur þótti standa sem mest upp úr okkar dvöl hér við Íþróttalýðháskólann í Sönderborg.
TeamBuilder-Vika:
Þessa vikuna var einsskonar fangelsisþema en þá var okkur öllum skipt upp í hópa með fólki sem við vorum ekki mikið með og meiningin var að við værum að sleppa úr fangelsi og áttum að grípa bakpoka og fylla þá af nauðsynjum fyrir eina viku. Í þessari viku skipti samvinna og kraftar einstaklinga miklu máli og að hópurinn ynni saman. Við löbbuðum í heildina um 70 km á einni viku og sváfum 2 nætur í skála og 2 undir berum himni í tjöldum sem við gerðum sjálf. Á leiðinni þurftum við að leysa allskona þrautir, gátur og verkefni þar sem hópurinn vann að saman. Á hverjum stað fengum við nýja leið á kortið okkar og við vissum ekkert hvað biði okkar næst. Eftir þessa viku voru nemendurnir orðnir samrýndari og þekktust betur innbyrðis.
Utanlandferð:
Farið var í viku ferð annarsvegar til La Sanra sem er á Kanarí-eyjum og hinsvegar til miðjarðarhafsins á skútusiglingu um Grikkland og Tyrklands. Flestir nemendurnir fóru til La santa en þeir sem höfðu Siglingar sem aðalfag fóru til miðjarðarhafsins. 4 íslendingar fóru í siglingarferðina en í heildina vorum við um 16. Við fórum í rútu til Hamburgar þar sem við flugum til Rhodos á Grikklandi, þar leigðum við tvær 38 feta Bavaria skútur og sigldum á milli Grikklandseyjanna og fórum einnig til Tyrklands. Við sváfum í nýrri höfn á hverri nóttu og fengum að skoða mikið af því sem eyjar miðjarðarhafsins hafa upp á að bjóða. Við fórum m.a að kafa og leigðum okkur vespur og skoðuðum eyjarnar. Við borðuðum yfirleitt í bátunum en þó fórum við nokkrum sinnum út að borða og drukkum góðann grískann bjór með.
Svo fór restin af nemendunum til La Santa á Kanarí, dagarnir fóru í að stunda okkar aðalfög sem við höfðum verið að stunda hér við skólann. Krakkarnir sem völdu brimbretti sem aðalfag voru alla daga í sjónum að læra meira á brimbretti og voru þau í sjónum frá kl 9 á morgnanna til 4 á daginn og skemmtu þau sér konunglega þar. Svo voru aðrir í strandblaki og aðrir i því sem þau höfðu valið sér sem aðalfag. Það má með sanni segja að La Santa sé paradís fyrir þá sem stunda íþróttir því þar er allur útbúnaður til að stunda allar þær íþróttir sem þér sýnist, allt frá hjólreiðum yfir í skvass og körfubolta. Þarna er stór sundlaug, flottir tennis og skvass vellir ásamt flottum íþróttaleikvangi. Eftir erfiðann dag i öldunum eða á fótboltavellinum hittum við svo herbergisfélaga okkar og elduðum okkur kvöldmat saman og svo var farið á diskótek og skemmt sér fram á nótt. Allir eru sammála um það að þessar ferðir voru mjög eftirminnilegar og munum við seint gleyma þeim.
Dvölin hér hefur í heildina verið góð og frábær lífsreynsla og höfum við kynnst fullt af frábæru fólki frá mismunandi heimshornum auk þess að bæta kunnáttu okkar í þeim fögum sem við völdum okkur. Við mælum þess vegna sterklega með því að fólk sem langar að skella sér í svona skóla hiki ekki heldur prufi því að þau munu ekki sjá eftir því.
Með kveðju Anton Kristjánsson, Friðjón Örn Magnússon og Haraldur Rafn Pálsson.
Deila fréttinni Meira
